Jump Then Fall
Tijdens een van mijn Creative Writing lessen kregen we een filmpje te zien uit een film waarvan ik de naam vergeten ben. Het kwam er op neer dat het hoofdpersonage niet meer zag wat het leven bijzonder maakte en zich afvroeg hoe een verhaal interessant kan zijn, zonder dat er iets 'bijzonders' gebeurt. Hij vroeg dit aan de professor en die benadrukte hoe bijzonder het leven is en dat we verder moeten kijken. Op dat moment bedacht ik bij mezelf dat zelfs niet 'bijzondere' momenten heel speciaal kunnen klinken, wanneer iemand goed kan schrijven. Toch was November zo'n standaard maand dat ik niet goed wist wat ik jullie moest vertellen. Vooral omdat mijn leven hier vrij 'normaal' voelt. Terug komen in Vancouver na een paar dagen voelt als thuis komen, mijn vrienden voelen als familie en de zon schijnt absoluut niet altijd. Maar aangezien ik toch veel commentaar krijg van zekere bronnen, Pamela, dat ik erg slecht ben in contact onderhouden en dus jullie op de hoogte houden, zal ik zo goed als mogelijk proberen te vertellen wat er dan wel de afgelopen tijd is gebeurt.
Dat brengt me terug naar het begin van November en naar de drukste periode van mijn studie tijd. Hoewel het laatste jaar van mijn Bachelor geneeskunde erg pittig was, moet ik zeggen dat ik niet weet of ik ooit zo hard heb gewerkt in dat jaar als tegen het eind van de maand november/begin december hier. Misschien wel omdat ik mijn vakken niet moest halen, maar ik er graag zo veel als mogelijk uitwilde halen en ik het oprecht super interessant vond. Het enige vak dat mij tegenviel was filosofie. Naar mijn mening gingen alle regels ten koste van het filosofische denken. Desalnietemin heb ik mijn best gedaan om de papers te schrijven en is mijn tweede paper met een B beoordeeld en ben ik er dus een gehele 'letter' op vooruit gegaan. Ja, UBC is geen grapje en ik moest hard aan de bak. Al zat ik nog in de ontkenningsfase toen de maand November begon, misschien vooral omdat November in het teken stond van het openen van het wintersport seizoen in Whistler (het wintersport paradijs). Met twee goede vriendinnen die min of meer verslaafd zijn aan snowboarden, werd ik zelf ook al erg enthousiast. Na het aanschaffen van een seizoenspas en een tweedehands snowboard was ik ook klaar om te gaan.
Maar voor het openingsweekend aanbrak, waren er nog twee weekenden te overleven. Het eerste weekend stond in het teken van mijn hippie kant uitbreiden. De eerst dag kwam ik op een huisfeestje aan en voordat ik uberhaupt m'n jas uit had gedaan, werd ik meegesleept naar een gaybar in een taxi die voor mij betaald werd. Oké, prima, go with the flow. Nog niet echt heel erg hippie. Een detail over deze bar. Het is de Junction en keer op keer ga ik er weer heen met het idee dat ik een echte 'exit-ervaring' ga beleven, de exit is de bar waar ik meestal te vinden ben in Amsterdam, elke keer blijkt dat toch een beetje een teleurstelling. De laatste keer ben ik erachter gekomen waarom. De muziek is net zo slecht als in de exit, de mensen zijn net zo leuk als in de exit, maar mensen dansen in groepjes. In de exit dans ik nooit echt alleen. Je danst altijd wel met een vreemde, maar hier blijft iedereen in z'n veilige bubbel dansen. Natuurlijk staat iederen open voor een gesprek, maar dat is het dus ook wel. Jammer maar helaas. Toch maar terug naar Amsterdam?
Hoe dan ook, de volgende dag besloot ik om samen met Rino naar de piercing shop te gaan en een neuspiercing te nemen. Gevolgd door eten en wijn met Charlotte, Alex en Jan bij mij thuis. Met volle verwachtingen kwam ik thuis, maar geen van allen, ook Hilal niet, realiseerde zich dat ik een nieuwe piercing had. Toen ik het verteld had was de reactie: 'It is like you are born with it. It looks like it has been always there.' In tegenstelling tot de reactie van mijn ouders die mij er elke keer op Facetime op wijzen dat ik een 'druppel' uit mijn neus heb hangen.
Lichtelijk brak ben ik de volgende dag naar Richmond gefietst. Niet persé een plek waar je ooit een keer heen moet in je leven, maar via een monnik uit Nepal was ik erachter gekomen dat er een Boeddhitisch klooster was. Sterker nog, dit klooster is opgericht door dezelfde Rinpoche die het klooster heeft opgericht waar ik vrijwilligers werk in Nepal heb gedaan. Het klooster ligt op een weg die de 'road to heaven' heet en letterlijk elke religie heeft een gebouw op deze weg (kerk, moskee etc.). Geweldig. Het was heerlijk om even te mediteren en tussen de monniken te zijn. Ik werd met open armen ontvangen toen ik vertelde dat ik in Nepal was geweest en de vrijwilligers daar stelden me aan iedereen voor en gaven me een rondleiding door de tuinen en kassen. Ik was er meteen van overtuigd dat ik daar vrijwilligerswerk wil gaan doen, maar tot nu toe is het er nog niet van gekomen om terug te keren.
Tot zo ver mijn hippie-weekend.
Keltie, een vriendin van Charlotte, blijkt een fan van countrymuziek te zijn en heeft me geintroduceerd met een paar artiesten: The Devil makes three, The Death South and The Steel Drivers. De eerste band gaf een concert waar we samen heen zouden gaan. Helaas was mevrouw ziek en vertelde ze me dat ik wel met haar vrienden mee kon. Oké dan maar. Weer was ik lichtelijk brak, aangezien ik de avond daarvoor naar een bar met life muziek was geweest met Josh, Hilal en een paar van haar collega's. Waarvan ik er overigens een heb proberen te versieren. Hilal die weer eens vroeg gesneuveld was, vertelde mij pas de volgende dag: 'Babe, she is married.' Ik vind het best interessant dat ik nu op een leeftijd kom, dat dit blijkbaar een rol kan spelen. Hoe dan ook, ze is al gescheiden inmiddels. (Na die avond) Nee grapje, ze was min of meer al gescheiden op desbetreffende avond en ze is nu overigens 'gewoon' een vriendin van me. Na het sluiten van deze bar met life muziek (Guilty and co.), overtuigde Charlotte mij ervan per sms dat ik ook nog even naar een of andere loods moest komen waar onze favoriete Canadeze DJ draaide: DJ D. Dee.
Vandaar dat ik dus brak was toen ik bij bar aankwam waar de vrienden van Keltie zouden moeten zijn voorafgaand aan het countryconcert. Ik belde Rob die er nog niet was en die vertelde mij dat ik op zoek moest naar een girl met dreadlocks en haar vriend met een lange baard. Ik vond ze, en ze (een groep van 6) bleken allemaal "Arborists" te zijn. Allen waren na het volgen van opleidingen tot de conclusie gekomen dat ze in de natuur wilden zijn en dat zijn ze nu vollop door hun baan. Ze waren zo enthousiast over hun baan dat ik bijna overtuigd was ook maar "Arborist" te worden. In het begin was het een beetje wennen om tussen deze groep vrienden te zitten. Ze waren heel "chill", zo chill dat ze niet persé erg geinteresseerd waren in mij, de nieuweling, maar gewoon door gingen met hun gesprekken. Wat heerlijk was, maar ook vereiste dat ik zelf de nodige inspanning nam om te socializen. Gelukkig helpen een paar biertjes op een brakke dag met dit proces en voor ik het wist was het tijd om naar het concert te gaan. Het was fantastisch. Iedereen danste met elkaar en de muziek was zo goed! De groep was erg dronken en al snel was een van de mannen van de groep het concert uitgegooid (Jup..). Op dat moment voelde ik me als jongste toch erg oud. Met iets meer bier dan gepland sprong ik na het concert op mijn fiets, om snel naar huis te gaan, want de volgende dag stond er iets belangrijks op de planning.
In de lessen hier ben je erg close met de professor. Je maakt vaan een praatje met je professor, vraagt om tips and tricks, bespreekt de onderwerpen van je papers en presentaties en zij doen hun best om jouw achtergrond te begrijpen, zodat je alles uit de 'course' kan halen. Op een dag riep mijn professor in de medische antropologie les dus of ik na de les naar hem toe kon komen. Dat deed ik. Voor deze klas moesten we allemaal een patient met een chronische ziekte interviewen en hier een report over schrijven (gerelateerd aan de literatuur besproken in de les). Mijn professor kende een van oorsprong Nederlandse patient en partner en vroeg of ik geinteresseerd was deze te interviewen. Ik was gelijk enthousiast. Het enige probleem was dat ze op meer dan een uur afstand rijden van Vancouver wonen, maar mijn professor wilde mij er wel heen rijden, aangezien hij het stel ook al heel lang niet had gezien. Dat was dus het plan van deze maandag. Rond lunchtijd werd ik opgehaald door mijn professor. Ik was moe en zenuwachtig, maar het is goed gegaan. Ik heb uiteindelijk de course afgerond met een A-, dus ik ben erg tevreden.
Een week later, de dag voordat ik naar Whistler zou vertrekken, wilde ik met de fiets van de huisgenoot van Charlotte naar UBC fietsen om te studeren. Mijn fiets was namelijk stuk en Charlotte vond met een fietsers-oog dat desbetreffende fiets toch te klein voor me was en haar huisgenoot gebruikt zijn fiets toch nooit. Nadat Charlotte en Osama (een vriend van haar) geprobeerd hadden de fiets te maken, want deze fiets had ook nog wat mankementen, kwamen ze tot te conclusie dat de achterrem wellicht toch nog wat aanpassingen vereiste. Ik besloot daarom dat ik de fiets naar de Bike-kitchen op de campus wilde brengen, om daar zelf de fiets te maken met wat hulp van de werknemers daar. "It shouldn't be a problem to bike," vonden Char en Osama, aangezien UBC ten opzichte van Charlottes huis toch alleen maar "uphill' was. Tja. Een grindpad, een hond die voor je fiets springt en maar een werkende rem blijken geen goede combinatie. Uiteindelijk belande ik in de wachtkamer van de emergency van het UBC hospital waar ik 4 uur heb moeten wachten. Twee uur vergezeld door Char en Osama en twee door Hilal. Uiteindelijk niet voor niets, want er moesten een hoop hechtingen in mijn knie. Aangezien ik zelf, als toekomstig arts, mijn eigen wonden op een of andere manier niet kan verdragen heeft Hilal de hechtings procedure gefilmd, zodat ik het terug kon kijken. De meeste hechtingen waren er ingezet door een aardige geneeskunde student. Ik heb zo het vermoeden dat aangezien de arts wist dat ik geneeskunde student ben, vond dat ik wel geholpen kon worden door een geneeskunde student. Hoe dan ook. Geen Whistler de volgende dag. De volgende week. De gehele maand. Zelfs geen fiets, want ik moest rust houden met m'n knie. Dus alleen maar bieb.
Dit hield in dat ik een keer met Alex tot 4 uur 's nachts in de bieb heb gezeten, want zij studeert Forestry en heeft een pas die 24/7 toegang geeft tot dit mooie gebouw. Waarom? Zie ik je al denken en dat is precies wat Charlotte ook aan mij vroeg. Maar ik denk dat ik het zelf gewoon ook een grappige ervaring vond en Alex en ik elkaar motiveerde om maar door te gaan. Vooral doordat ik zoveel papers moest schrijven; het voelde net alsof ik 4 Bachelor thesissen in een maand moest schrijven. Dus wanneer ik eindelijk inspiratie had dan bleef ik liever maar doorgaan.
Ook ben ik regelmatig op een zondag avond bij Rino op de bank in slaap gevallen na een lange biebsessie. Zij woont 'on campus', dus het was erg 'convenient', aangezien ik maandagen altijd weer vroeg les had.
Langzaam maar zeker kwam het einde inzicht. Voor Creative writing was ik keer op keer ruim voor de deadline klaar met het schrijven van mijn opdrachten. Een keer werd de deadline uitgesteld en was ik zeer teleurgesteld. Mijn gedichten waren klaar en ik had al meerdere keren feedback gekregen van de TA's (teacher assistents). Toen het zover was en ik ze in mocht leveren, kon ik niet wachten tot mijn cijfer en de feedback. Toen het cijfer online kwam, was ik dan ook erg teleurgesteld. Ik denk dat ik misschien mezelf iets te hoog had ingeschat en ookal tellen de cijfers nergens voor mee, het doet toch wat met je ego. Later heb ik de gedichten nogmaals besproken met een TA en begreep ik beter hoe ik mezelf kan verbeteren. Mama zegt ook altijd schrijven is schrappen, en als je mijn blogs leest, dan begrijp je denk ik al wel dat dat niet mijn sterkste kant is. Uiteindelijk besloot ik toch een paar gedichten voor te dragen tijdens de laatste les, voor de hele collegezaal. Wat erg spannend was, maar ik kreeg veel positieve reacties! Dit is een van de gedichten die ik heb voorgedragen:
-
Infinite mirror
-
Infinite mirror
If I look long enough, they appear after appearing.
And every step brings me closer to disappearing.
Further than I can look, behind what I'm wearing.
It is not about this anymore, but the infinite behind.
No step brings me closer to what I want to find.
Every step brings me back to the start,
So why do I try so hard? To look so far?
I just realize how much I want to go,
because since I have not seen the end,
it seems there's no way home.
I don't even know where I went before,
I don't know where it went wrong.
I try to be strong when I cannot see myself anymore.
Too far away, to look me in the eye.
All I can ask myself now, is why I cannot decide
to just live life without looking in a blurb mirror,
in the end, it is the only view that seems to disturb.
But still every day I take a step.
I can only say it's too late,
I just want to walk and never look back.
-
Verder heb ik voor mijn genderstudies course een paper geschreven met de thesis: "We can understand the theoretical roots of feminist, anti-colonial and anti-racial thoughts, when we acknowledge mental health issues in colonized groups, and recognize the relationship between these issues and the oppression in this group."
Voor mijn antropologie paper was de thesis: "When we try to improve health of indigenous people of North America with an obesity prevention program, we first have to consider how the relationship between their values, their traditions and a history of oppression and their experience of health (care) works."
(Het was zo interessant! Ik heb helaas geen tijd gehad om de papers zo optimaal te maken als ik had gewild. Tegen de tijd dat ik ze had afgeschreven, moest ik ze ook inleveren en kon ik ze dus niet nalezen of verbeteren. Mocht je interesse hebben dan kan ik ze alsnog naar je opsturen natuurlijk. Hetzelfde geld voor mijn interview report. Houdt er wel rekening mee dat ze 10, 12 en 20 pagina's lang zijn.. )
Mijn knie heelde maar niet en een week voor mijn verjaardag kreeg ik antibiotica voorgeschreven. Geen alcohol op mijn verjaardag. Wat? Misschien heb ik dat advies als verantwoordelijke geneeskunde student een beetje genegeerd. "One glass should be fine," zei de zuster. Hmm.
Het was erg vervelend om niet te kunnen fietsen, klimmen, bewegen terwijl ik zoveel in de bieb moest zitten. Op een avond begon mijn verstandskies heel veel pijn te doen en schoot ik lichtelijk in de stress. Ik heb hier wel een verzekering, maar daar valt de kaakchirurg/tandarts niet onder. "Dan vlieg je toch terug naar Nederland als het echt nodig is?" zei Marlinde. Maar aangezien ik hier werk heb ik geen recht op een Nederlandse zorgverzekering en zorgtoeslag, dus ook dat zou geen optie geweest zijn. Gelukkig was het maar een eendaagse pijn. Al krijg ik nu het gevoel dat ik dit moet afkloppen. Terwijl ik dus geen recht heb op een zorgverzekering, kreeg ik overigens wel een brief waarin vermeld stond dat ik een boete krijg als ik geen verzekering aanschaf in Nederland. Top. Bureaucratie.
Nadat ik al mijn papers had ingeleverd en finals had doorstaan, was het tijd voor Hilal's en mijn verjaardag! Hilal is namelijk de dag voor mij jarig (7 december). Ik heb natuurlijk het hele huis in het teken gezet van Hilal's 30ste verjaardag. Haar kamer heb ik vol gegooid met balonnen en ik had slingers opgehangen. De balonnen zijn erg sterk en slingeren nog steeds rond in het huis.. In eerste instantie vond Hilal de balonnen erg leuk, maar toen ze moest gaan slapen en alle balonnen van haar bed moest verplaatsen, was het toch iets minder leuk (ha-ha).
Dougie was in town op Hilal's verjaardag en samen met zijn scharrel van het moment belandden we met z'n vieren in een bar. Alex sloot zich ook later bij ons aan. Dougie is erg spontaan en brengt me altijd in onverwachte situaties. Eerder nodigde hij me uit om mee te komen naar een comic con, wat een interessante ervaring was, maar niet perse voor herhaling vatbaar. Hij werkt daar en reist daarvoor erg veel. Die ochtend voorafgaand aan de conferentie nodigde hij me uit in zijn hotel, waar ik kon genieten van een buffet. Daar zat ik dus in mijn bikers outfit in een luxe hotel, te eten alsof mijn leven er van af hing, want natuurlijk was ik opnieuw brak. Tja. Wat moest ik anders doen met mijn knie? Hiken en outdoor dingen gingen niet, dus feestjes afgaan was de beste optie, denk ik..
We zaten dus in de bar en Colin en Dougie besloten dat aangezien Hilal jarig was en ik bijna jarig was dat er veel shotjes besteld moesten worden. Uiteindelijk brachten de shotjes ons naar een karaoke bar, waar het mij al snel te veel werd en ik terug naar huis gebracht moest worden door Alex en Hilal. Een goed begin van mijn 23ste verjaardag. Filmpjes van desbetreffende avond zijn er in overvloed dus als je me een keer wilt uitlachen, kan je me er naar vragen. De buschauffeur was erg aardig en toen de medepassengiers er achter kwamen dat ik jarig was, begreep iedereen waarom ik er zo belabberd uitzag en vertelde Hilal me later dat min of meer de hele bus me gefeliciteerd heeft.
Mijn brakke verjaardag was heerlijk. Ik werd wakker met een filmpje van mijn ouders waar ze zingen met maskers op en, natuurlijk, taart voor hun neus. In eerste instantie hadden ze voor deze voorstelling Alex (die hier op de bank sliep) wakker gebeld, want mijn mobiel lag nog in de woonkamer, maar toen ik niet opnam hebben ze het dus gefilmd. Pap, mam, iedereen hier heeft het filmpje gezien en vind het fantastisch en hilarisch. We zijn dan ook gesamenlijk tot de conclusie gekomen dat jullie fantastisch zijn. Toen ik de deur uit wilde stappen, onderweg naar een cafeetje om taart te eten met Alex en Marlinde, stonden er balonnen voor mijn deur met een kaartje - zonder naam - met een veel te lieve boodschap. Wie is mijn geheime aanbidder? Pam natuurlijk. Dankje allerliefste schat! Ik mis je. 's avonds aten we in een Jamaicaans restaurant met een groep van 15 en dansten we daarna op 80's and 90's hitjes in de Fox Cabaret club.
De daarop volgende brakke dag nam Keltie me mee naar naar een Boulder hall. Dit is klimmen, zonder touw. Een stuk lager dus, maar gefocust op techniek. Klimmen is een puzzel! Het was erg moeilijk en het ging me niet echt goed af, maar het was een leuke ervaring. Die zondag was Charlotte ook eindelijk klaar met de meeste van haar finals en besloten we onze dag te besteden aan iets wat we allebei vershrikkelijk vinden: winkelen. Nee. Dit is niet sarcastisch. Ik vind winkelen dus echt niet meer een geweldige bezigheid, maar ik had een charger nodig voor mijn laptop. Uiteindelijk heeft Charlotte voor het eerst sinds tijden een gehele nieuwe outfit gescoord en hebben we voor elkaar een kerst trui gekocht. Daarna racete ik op mijn fiets naar het huis van mijn baas voor een kerstfeest met mijn collega's. Ja, mijn fiets was weer gemaakt en mijn knie was goed genoeg geheeld (vond ik zelf). Sterker nog, ik heb mijn eigen fiets gemaakt. (Ben je niet trots pap, secretaris van de de fietsersbond Castricum?) Nieuwe remkabels, remblokjes, een nieuw wiel enz. Ik heb er minstens 3 uur over gedaan en veel hulp nodig gehad, maar mijn fiets doet het weer. Al piepen de remmen wel erg veel..
Iets te laat (anders zou ik mezelf ook niet zijn) zat ik daar midden tussen de jonge stelletjes en baby's, met een bord vol met eten en een glas geweldige wijn. Mijn professor houdt van goede wijn. Ik voelde me ineens toch best wel jong, maar het eten was goed en het was gezellig. Tot er kerstliedjes werden gezongen en de jonge mensen dit ontweken door in een andere ruimte te blijven zitten en de oudere met volle borst meezongen
De wond op mijn knie was min of meer dicht en daarom vertrokken Charlotte en ik die dinsdag ochtend vroeg naar Whistler voor een paar dagen waar we in het huis van Keltie konden overnachten.
Dougie was in town op Hilal's verjaardag en samen met zijn scharrel van het moment belandden we met z'n vieren in een bar. Alex sloot zich ook later bij ons aan. Dougie is erg spontaan en brengt me altijd in onverwachte situaties. Eerder nodigde hij me uit om mee te komen naar een comic con, wat een interessante ervaring was, maar niet perse voor herhaling vatbaar. Hij werkt daar en reist daarvoor erg veel. Die ochtend voorafgaand aan de conferentie nodigde hij me uit in zijn hotel, waar ik kon genieten van een buffet. Daar zat ik dus in mijn bikers outfit in een luxe hotel, te eten alsof mijn leven er van af hing, want natuurlijk was ik opnieuw brak. Tja. Wat moest ik anders doen met mijn knie? Hiken en outdoor dingen gingen niet, dus feestjes afgaan was de beste optie, denk ik..
We zaten dus in de bar en Colin en Dougie besloten dat aangezien Hilal jarig was en ik bijna jarig was dat er veel shotjes besteld moesten worden. Uiteindelijk brachten de shotjes ons naar een karaoke bar, waar het mij al snel te veel werd en ik terug naar huis gebracht moest worden door Alex en Hilal. Een goed begin van mijn 23ste verjaardag. Filmpjes van desbetreffende avond zijn er in overvloed dus als je me een keer wilt uitlachen, kan je me er naar vragen. De buschauffeur was erg aardig en toen de medepassengiers er achter kwamen dat ik jarig was, begreep iedereen waarom ik er zo belabberd uitzag en vertelde Hilal me later dat min of meer de hele bus me gefeliciteerd heeft.
Mijn brakke verjaardag was heerlijk. Ik werd wakker met een filmpje van mijn ouders waar ze zingen met maskers op en, natuurlijk, taart voor hun neus. In eerste instantie hadden ze voor deze voorstelling Alex (die hier op de bank sliep) wakker gebeld, want mijn mobiel lag nog in de woonkamer, maar toen ik niet opnam hebben ze het dus gefilmd. Pap, mam, iedereen hier heeft het filmpje gezien en vind het fantastisch en hilarisch. We zijn dan ook gesamenlijk tot de conclusie gekomen dat jullie fantastisch zijn. Toen ik de deur uit wilde stappen, onderweg naar een cafeetje om taart te eten met Alex en Marlinde, stonden er balonnen voor mijn deur met een kaartje - zonder naam - met een veel te lieve boodschap. Wie is mijn geheime aanbidder? Pam natuurlijk. Dankje allerliefste schat! Ik mis je. 's avonds aten we in een Jamaicaans restaurant met een groep van 15 en dansten we daarna op 80's and 90's hitjes in de Fox Cabaret club.
De daarop volgende brakke dag nam Keltie me mee naar naar een Boulder hall. Dit is klimmen, zonder touw. Een stuk lager dus, maar gefocust op techniek. Klimmen is een puzzel! Het was erg moeilijk en het ging me niet echt goed af, maar het was een leuke ervaring. Die zondag was Charlotte ook eindelijk klaar met de meeste van haar finals en besloten we onze dag te besteden aan iets wat we allebei vershrikkelijk vinden: winkelen. Nee. Dit is niet sarcastisch. Ik vind winkelen dus echt niet meer een geweldige bezigheid, maar ik had een charger nodig voor mijn laptop. Uiteindelijk heeft Charlotte voor het eerst sinds tijden een gehele nieuwe outfit gescoord en hebben we voor elkaar een kerst trui gekocht. Daarna racete ik op mijn fiets naar het huis van mijn baas voor een kerstfeest met mijn collega's. Ja, mijn fiets was weer gemaakt en mijn knie was goed genoeg geheeld (vond ik zelf). Sterker nog, ik heb mijn eigen fiets gemaakt. (Ben je niet trots pap, secretaris van de de fietsersbond Castricum?) Nieuwe remkabels, remblokjes, een nieuw wiel enz. Ik heb er minstens 3 uur over gedaan en veel hulp nodig gehad, maar mijn fiets doet het weer. Al piepen de remmen wel erg veel..
Iets te laat (anders zou ik mezelf ook niet zijn) zat ik daar midden tussen de jonge stelletjes en baby's, met een bord vol met eten en een glas geweldige wijn. Mijn professor houdt van goede wijn. Ik voelde me ineens toch best wel jong, maar het eten was goed en het was gezellig. Tot er kerstliedjes werden gezongen en de jonge mensen dit ontweken door in een andere ruimte te blijven zitten en de oudere met volle borst meezongen
De wond op mijn knie was min of meer dicht en daarom vertrokken Charlotte en ik die dinsdag ochtend vroeg naar Whistler voor een paar dagen waar we in het huis van Keltie konden overnachten.
Eindelijk was het zover, mijn snowboard kon uit de kast gehaald worden en ik mocht de bergen in! Het bleek wat moeilijker dan verwacht voor Charlotte om mij les te geven. Voor haar gaat snowboarden zo automatisch dat het moeilijk te zeggen is wat ik precies moest doen. Tegen lunch tijd besloten we daarom maar een biertje te drinken op de berg, waarop ik het genoeg vond voor de dag en Charlotte nog een keer de piste af ging. Ik heb wat rondgewandeld en genoten van alle skieers en snowboarders om me heen. Ik werd steeds enthousiaster voor mijn les die gepland stond de volgende dag, maar voor die dag aanbrak was het tijd voor mijn eerste apres ski avontuur. We ontmoetten twee vrienden van Keltie in het dorp en zonder eten in onze maag stond het eerste bier al klaar. Uiteindelijk belanden we na het bezoeken van 3 bars en een club in een hottub van een hotel om 3 uur 's nachts. Terwijl ik probeerde te genieten van het warme water, bedacht ik me dat ik nog maar een paar uur slaap te gaan had voor mijn eerste snowboard les. Toen we de schutting van het hotel weer over klommen om een taxi terug te nemen naar het huis van Keltie, scheurde mijn broek. Door het fietsen hier slijten mijn kleren sneller dan gepland. Ik dook in bed en voor ik het wist ging mijn wekker af en pakte ik mijn spullen en rende ik naar de bus. Het begon goed. Ik denk dat de brakheid er nog niet echt in was geslagen en ten opzichte van de drie andere in mijn groep ging ik het snelst vooruit. Helaas brak lunch tijd sneller aan dan gepland en kwam daarmee mijn brakheid steeds meer op de voorgrond te staan. Daardoor ging het steeds slechter inplaats van beter en kon ik alleen maar denken aan mijn bed. Mijn stuitje begon steeds beurser aan te voelen na alle valpartijen en toen het eindelijk 3 uur was en ik beneden werd opgehaald door Charlotte en Keltie was ik dan ook best opgelucht dat de dag erop zat en we rustig op de bank films konden kijken en eten.
De volgende dag oefende ik zelf nog wat in de beginners area en rond de middag was het weer tijd om de geweldige stadje te verlaten. Ik was iets wat teleursgesteld. Ik denk dat ik op dat moment al bedacht dat ik Whistler leuker en sfeervoller vond dan Vancouver. Of zijn het gewoon de bergen die me gelukkig maken? Ik denk dat ik niet meer kan leven zonder bergen om mij heen. Kan Amsterdam hierheen verplaatst worden a.u.b.? Gelukkig stond mijn volgende tripje naar Whistler al gepland de daaropvolgende volgende week. Onderweg maakte we een korte stop voor een uitgebreide Sushi lunch in Squamish en al gauw reden we het grauwe Vancouver in. De wolken verplaatsen zich tussen de straten en gaven Vancouver de stad een mysterieus karakter.
Het weekend nam Josh me mee naar een slechte comedie en belande ik daarna, het zal eens niet, in een club met DJ D. Dee en Charlotte en twee nieuwe vrienden die ik daar had ontmoet. Het was weer heerlijk. Een nieuwe club, maar goede muziek. Al vond Gabriel dat ik ook een andere club moest zien, wat dus echt een slecht idee was. Hij bracht me erheen met de taxi en het bleek een donker hol te zijn met de meest verschrikkelijke eentonige techno muziek ooit en allerlei mensen die dansten alsof hun leven er van af hing, terwijl de muziek daar echt niet om vroeg. Dat was althans mijn mening. Ik vertelde hem daarom dat ik moe was en vertrok naar huis. Rond 5-6 uur 's ochtends kwam ik thuis en verstuurde ik een berichtje naar Marlinde dat het me toch niet ging lukken om vroeg op te staan voor de geplande hike. De volgende dag besloten we daarom naar de bioscoop te gaan. De film "Call me by your name", liet ons Europa missen en na afloop van de film praatten we over een klim tripje naar Italie van de zomer. Te veel plannen. Te weinig geld en te weinig tijd.
Over plannen gesproken. Als jullie je afvragen wat mijn toekomst plannen zijn op dit moment, dan zal ik jullie verrassen. Ik heb besloten door te gaan met geneeskunde. Ik wil in het najaar beginnen met mijn coschappen (als dat lukt en anders iets later). In september ga ik een mountain medicine cursus doen in Oostenrijk. In Schotland hebben Pam en ik tijdens het liften een man ontmoet die ons vertelden over expedition medicine. Hoewel ik mijn expeditie-skills echt nog moet verbeteren, lijkt het mij echt geweldig om hier iets mee te doen. Dit houdt in dat ik mee zou gaan op trekkingen als de arts. Ik ben echt in tijden niet zo enthousiast en gemotiveerd geweest over geneeskunde sinds ik het bestaan hiervan weet. Hoewel ik dit niet full-time kan gaan doen en ik nog niet zeker weet of het echt iets voor mij is. Het is het proberen waard. Ook lijkt het me "heerlijk" om bij de emergency of als family-doctor te werken in een bergachtig gebied waar mensen veel outdoor sporten doen. Deze mensen staan meestal vol enthousiasme en positiviteit in het leven. Mensen die vol waardering beter gemaakt moeten worden om hun passie weer te kunnen oppakken. Pap en mam maak je niet al te druk, ik denk dat als ik weer in Amsterdam ben ik ook wel weer in zie waarom ik het zo moeilijk vond om Amsterdam te verlaten afgelopen zomer. Geneeskunde dus.
Mijn tweede Whistler avontuur was met Rino. We sliepen bij een vriend van haar Matthew samen met Humprey. Humprey en ik speelden de muziek af in de auto en kwamen er al snel achter dat we elkaar veel nieuwe artiesten konden aanbevelen. Voor ik het wist waren we weer in Whistler en lieten ze mij achter op een greenhill op peak 2 (Blackcomb). Je hebt 2 bergen: Whistler Mountain en Blackcomb. Helaas was ik niet meer op het level waar ik was geeindigd de vorige keer, maar was ik weer een paar stappen terug. Langzaam leer ik meer, maar ik ben een trage leerder en ik moet veel geduld hebben met mezelf. Ook deed mijn stuitje zo veel pijn van de vorige Whistler sessie dat ik uiteindleijk pijnstillers heb genomen, om weer door te kunnen gaan. Tja. Anders was ik te bang voor de pijn om risico's te nemen en te vallen en dus te leren. Die avond besteden we comfortabel met een kerstfilm, door mij meegebrachte wijn en een haardvuur in een prachtige blokhut.
De volgende dag vond ik dat het tijd was om te oefenen met draaien. Ik dacht dat het verstandig was om naar een iets minder steile helling te gaan, ik had geen idee dat het daar juist moeilijker zou zijn en veel ijziger.. Ik viel plat op mijn rug. Daar lag ik dan alleen. Niemand kwam. En Rino en de rest waren ergens heel anders op de berg. Ik dacht bij mezelf, misschien is het toch niet zo verstandig om alleen te oefenen.. Rustig stond ik op, maakte ik mijn board los en strompelde ik een hut in. Omringt door kinderen en ski-leraren probeerde ik weer tot adem te komen. Gelukkig kwam er een eerste hulp mannetje even met me kletsen en kwamen we tot de conclusie dat ik rustig aan moest doen. Hij vroeg of ik een X-ray wilde. Ik schudde mijn hoofd. 'It should be fine. Even with a result they probably will not be able to do anything.' Al probeerde ik meer mijzelf te overtuigen terwijl ik dat tegen de vriendelijke man zei, want mijn rug deed toch wel erg veel pijn. Een SMS naar Rino en ik strompelde de sneeuw in om te kijken naar alle andere worstelende beginners. Toen de pijn iets gezakt was, besloot ik nog een keer de kleine heuvel af te gaan om eventuele onstane ontstane angst te overwinnen. Het ging wel oké. Tijd om weer te gaan. Weg uit Whistler. Hoewel weer een verwonding erbij, ik bleef toch teleurgesteld om het wintersport paradijs te verlaten. Ik wilde niet weg. Al is het altijd weer heerlijk om thuis te komen bij Hilal met haar warme hart en enthousiasme. Het voelde gek om thuis te komen in een Vancouver zonder Alex en Charlotte die beiden waren vertrokken naar hun families in respectievelijk the US en Duitsland om de feestdagen door te brengen. Ook moest ik Rino een grote afscheidsknuffel geven die ook naar huis, Japan, ging voor de feestdagen. Echter zou het nog maar een paar dagen duren voordat Jamie zou arriveren in Vancouver. Tijd om nog een paar dagen hard te werken dacht ik dus en dat heb ik min of meer gedaan. Al ben ik ook naar Starwars geweest met Hilal. Na alle quotes uit Starwars in mijn creative writing lectures, had ik namelijk het gevoel dat ik wel 'moest' gaan.
Voor ik het wist was het zaterdag avond 23 december en reisde ik af naar het vliegveld om Jamie op te halen. Aangezien deze twee weken een reis opzich zijn, zal ik deze in een ander blog uitgebreid toelichten.
Al met al zijn mijn lessen nu afgelopen en is daarmee mijn 'exchange' officieel voorbij. Nu woon ik hier en heb ik geen lening meer en moet ik dus echt aan de bak om mezelf te financieren. It's about time, want mijn leven bestond de afgelopen jaren wel uit heel veel luxe moet ik zeggen. Nu wordt het tijd om keuzes te maken en te realizeren van welke uitgaven ik nou echt gelukkig word. Is dat een biertje op een vrijdag avond, een koffie in een hip cafeetje, een lift naar Whistler, een nieuw klimharnas en klimschoenen, yoga lessen of een vliegticket naar de zon? Helaas zijn sommige uitgaven ook niet te over zien zoals het aanschaffen van een nieuwe legging na een valpartij met de fiets of het kopen van een nieuwe ketting voor mijn fiets nadat de oude is gebroken. Tijd voor nieuwe lessen en nieuwe doelen. Zolang de financien het toelaten, blijf ik daarom nog even hier. Tot de zomer? Ik weet het niet. Ik zal kijken wat het leven mij brengt.
Ik wens jullie allemaal nog een geweldig, fantastisch en liefdevol nieuw jaar toe!
Heel veel Liefs,
Eva
PS Hier zijn weer alle foto's te vinden van dit blog.
De volgende dag oefende ik zelf nog wat in de beginners area en rond de middag was het weer tijd om de geweldige stadje te verlaten. Ik was iets wat teleursgesteld. Ik denk dat ik op dat moment al bedacht dat ik Whistler leuker en sfeervoller vond dan Vancouver. Of zijn het gewoon de bergen die me gelukkig maken? Ik denk dat ik niet meer kan leven zonder bergen om mij heen. Kan Amsterdam hierheen verplaatst worden a.u.b.? Gelukkig stond mijn volgende tripje naar Whistler al gepland de daaropvolgende volgende week. Onderweg maakte we een korte stop voor een uitgebreide Sushi lunch in Squamish en al gauw reden we het grauwe Vancouver in. De wolken verplaatsen zich tussen de straten en gaven Vancouver de stad een mysterieus karakter.
Het weekend nam Josh me mee naar een slechte comedie en belande ik daarna, het zal eens niet, in een club met DJ D. Dee en Charlotte en twee nieuwe vrienden die ik daar had ontmoet. Het was weer heerlijk. Een nieuwe club, maar goede muziek. Al vond Gabriel dat ik ook een andere club moest zien, wat dus echt een slecht idee was. Hij bracht me erheen met de taxi en het bleek een donker hol te zijn met de meest verschrikkelijke eentonige techno muziek ooit en allerlei mensen die dansten alsof hun leven er van af hing, terwijl de muziek daar echt niet om vroeg. Dat was althans mijn mening. Ik vertelde hem daarom dat ik moe was en vertrok naar huis. Rond 5-6 uur 's ochtends kwam ik thuis en verstuurde ik een berichtje naar Marlinde dat het me toch niet ging lukken om vroeg op te staan voor de geplande hike. De volgende dag besloten we daarom naar de bioscoop te gaan. De film "Call me by your name", liet ons Europa missen en na afloop van de film praatten we over een klim tripje naar Italie van de zomer. Te veel plannen. Te weinig geld en te weinig tijd.
Over plannen gesproken. Als jullie je afvragen wat mijn toekomst plannen zijn op dit moment, dan zal ik jullie verrassen. Ik heb besloten door te gaan met geneeskunde. Ik wil in het najaar beginnen met mijn coschappen (als dat lukt en anders iets later). In september ga ik een mountain medicine cursus doen in Oostenrijk. In Schotland hebben Pam en ik tijdens het liften een man ontmoet die ons vertelden over expedition medicine. Hoewel ik mijn expeditie-skills echt nog moet verbeteren, lijkt het mij echt geweldig om hier iets mee te doen. Dit houdt in dat ik mee zou gaan op trekkingen als de arts. Ik ben echt in tijden niet zo enthousiast en gemotiveerd geweest over geneeskunde sinds ik het bestaan hiervan weet. Hoewel ik dit niet full-time kan gaan doen en ik nog niet zeker weet of het echt iets voor mij is. Het is het proberen waard. Ook lijkt het me "heerlijk" om bij de emergency of als family-doctor te werken in een bergachtig gebied waar mensen veel outdoor sporten doen. Deze mensen staan meestal vol enthousiasme en positiviteit in het leven. Mensen die vol waardering beter gemaakt moeten worden om hun passie weer te kunnen oppakken. Pap en mam maak je niet al te druk, ik denk dat als ik weer in Amsterdam ben ik ook wel weer in zie waarom ik het zo moeilijk vond om Amsterdam te verlaten afgelopen zomer. Geneeskunde dus.
Mijn tweede Whistler avontuur was met Rino. We sliepen bij een vriend van haar Matthew samen met Humprey. Humprey en ik speelden de muziek af in de auto en kwamen er al snel achter dat we elkaar veel nieuwe artiesten konden aanbevelen. Voor ik het wist waren we weer in Whistler en lieten ze mij achter op een greenhill op peak 2 (Blackcomb). Je hebt 2 bergen: Whistler Mountain en Blackcomb. Helaas was ik niet meer op het level waar ik was geeindigd de vorige keer, maar was ik weer een paar stappen terug. Langzaam leer ik meer, maar ik ben een trage leerder en ik moet veel geduld hebben met mezelf. Ook deed mijn stuitje zo veel pijn van de vorige Whistler sessie dat ik uiteindleijk pijnstillers heb genomen, om weer door te kunnen gaan. Tja. Anders was ik te bang voor de pijn om risico's te nemen en te vallen en dus te leren. Die avond besteden we comfortabel met een kerstfilm, door mij meegebrachte wijn en een haardvuur in een prachtige blokhut.
De volgende dag vond ik dat het tijd was om te oefenen met draaien. Ik dacht dat het verstandig was om naar een iets minder steile helling te gaan, ik had geen idee dat het daar juist moeilijker zou zijn en veel ijziger.. Ik viel plat op mijn rug. Daar lag ik dan alleen. Niemand kwam. En Rino en de rest waren ergens heel anders op de berg. Ik dacht bij mezelf, misschien is het toch niet zo verstandig om alleen te oefenen.. Rustig stond ik op, maakte ik mijn board los en strompelde ik een hut in. Omringt door kinderen en ski-leraren probeerde ik weer tot adem te komen. Gelukkig kwam er een eerste hulp mannetje even met me kletsen en kwamen we tot de conclusie dat ik rustig aan moest doen. Hij vroeg of ik een X-ray wilde. Ik schudde mijn hoofd. 'It should be fine. Even with a result they probably will not be able to do anything.' Al probeerde ik meer mijzelf te overtuigen terwijl ik dat tegen de vriendelijke man zei, want mijn rug deed toch wel erg veel pijn. Een SMS naar Rino en ik strompelde de sneeuw in om te kijken naar alle andere worstelende beginners. Toen de pijn iets gezakt was, besloot ik nog een keer de kleine heuvel af te gaan om eventuele onstane ontstane angst te overwinnen. Het ging wel oké. Tijd om weer te gaan. Weg uit Whistler. Hoewel weer een verwonding erbij, ik bleef toch teleurgesteld om het wintersport paradijs te verlaten. Ik wilde niet weg. Al is het altijd weer heerlijk om thuis te komen bij Hilal met haar warme hart en enthousiasme. Het voelde gek om thuis te komen in een Vancouver zonder Alex en Charlotte die beiden waren vertrokken naar hun families in respectievelijk the US en Duitsland om de feestdagen door te brengen. Ook moest ik Rino een grote afscheidsknuffel geven die ook naar huis, Japan, ging voor de feestdagen. Echter zou het nog maar een paar dagen duren voordat Jamie zou arriveren in Vancouver. Tijd om nog een paar dagen hard te werken dacht ik dus en dat heb ik min of meer gedaan. Al ben ik ook naar Starwars geweest met Hilal. Na alle quotes uit Starwars in mijn creative writing lectures, had ik namelijk het gevoel dat ik wel 'moest' gaan.
Voor ik het wist was het zaterdag avond 23 december en reisde ik af naar het vliegveld om Jamie op te halen. Aangezien deze twee weken een reis opzich zijn, zal ik deze in een ander blog uitgebreid toelichten.
Al met al zijn mijn lessen nu afgelopen en is daarmee mijn 'exchange' officieel voorbij. Nu woon ik hier en heb ik geen lening meer en moet ik dus echt aan de bak om mezelf te financieren. It's about time, want mijn leven bestond de afgelopen jaren wel uit heel veel luxe moet ik zeggen. Nu wordt het tijd om keuzes te maken en te realizeren van welke uitgaven ik nou echt gelukkig word. Is dat een biertje op een vrijdag avond, een koffie in een hip cafeetje, een lift naar Whistler, een nieuw klimharnas en klimschoenen, yoga lessen of een vliegticket naar de zon? Helaas zijn sommige uitgaven ook niet te over zien zoals het aanschaffen van een nieuwe legging na een valpartij met de fiets of het kopen van een nieuwe ketting voor mijn fiets nadat de oude is gebroken. Tijd voor nieuwe lessen en nieuwe doelen. Zolang de financien het toelaten, blijf ik daarom nog even hier. Tot de zomer? Ik weet het niet. Ik zal kijken wat het leven mij brengt.
Ik wens jullie allemaal nog een geweldig, fantastisch en liefdevol nieuw jaar toe!
Heel veel Liefs,
Eva
PS Hier zijn weer alle foto's te vinden van dit blog.
Reacties
Een reactie posten