New kid in town

Toen was het moment ineens daar. Ik stond op Schiphol met mijn ouders, klaar om te gaan. Mijn enorme koffer en backpack had ik ingeleverd en nu moest ik mijn ouders enorme knuffels gaan geven, want met die ouderknuffels zal ik de komende maanden moeten doen. Ik denk dat iedereen het er wel mee eens is dat er namelijk niets te vergelijken is met de knuffels van je ouder. 

Toch ontbrak er nog wat. Wat dan? Een Pamela. Deze dame had zich verslapen en was onderweg, maar ik begon toch een beetje zenuwachtig te worden en wilde eigenlijk al de douane door. Nog even dacht ik. Papa haalde maar nog een koffie, want er is nooit genoeg koffie. Daar kwam ze dan aangerend, klaar om me terug te halen van de douane als het nodig was om me nog een knuffel te kunnen geven. Gelukkig waren deze film-tafarelen niet nodig. Al had ik Pam graag in actie gezien.

Eerlijk gezegd ben ik niet zo heel erg goed in afscheid nemen op Schiphol, vooral omdat uit voorgaande ervaringen bleek dat ik pas echt besef dat ik weg ga op het moment dat ik in het vliegtuig zit. Heel veel knuffels later, vond ik daarom dat het wel echt tijd was om te gaan. Er was echter een probleem, ik had het al voor elkaar gekregen om mijn boardingpas te verliezen. Pam en ik rende nog naar de wc om daar te kijken, maar zonder succes. Gelukkig was het geen probleem om een nieuwe te krijgen, maar moest ik wel echt gaan. Tijd voor een nieuw avontuur. 

Drie films, een half boek en een sollicitatiebrief later kwam ik aan in Vancouver. Al wachtende in de enorme rij van de douane verbond ik mezelf met de wifi en werd ik meteen overspoeld door berichtjes van Dougie. Dougie heb ik 3 jaar geleden in Nepal ontmoet. Hij was van plan me op te halen van het vliegveld, maar er was wat tussen gekomen. Wat maar goed is ook, want voordat ik door de douane klaar was, was ik een uur verder. Vervolgens moest ik ook nog naar de immigratiedienst voor mijn study permit en dat duurde ook nog minstens een uur. Daar zat ik dan moe en hongerig, want helaas is Air Transat erg zuinig met het opdienen van eten. Zoals de meeste van jullie weten, moet je vooral niet in mijn buurt komen als deze twee factoren zich voordoen. Helaas wisten de andere internationale studenten dat niet die om me heen zaten en die werden dus af en toe verblijd met mijn gezucht en gesteun. Fantastisch. 

Omdat Dougie me niet kon ophalen, stond hij er op om een taxi te betalen. Ik moest en zou naar hem toe komen, want hij zou de volgende dag al weer naar Toronto vertrekken en waarschijnlijk pas in November weer in Vancouver zijn. Daar zei ik natuurlijk geen nee tegen. De taxirit was heerlijk, volgens mij hebben de taxichauffeur en ik letterlijk geen woord met elkaar gewisseld en dat was precies wat ik nodig had. Ondertussen kon ik kijken naar de meest geweldige huizen en een open groene stad. Niets staat echt dicht op elkaar, de wegen zijn breed, de huizen zijn enorm en stuk voor stuk schattig en de bomen zijn nog enormer. 

Aldaar stond er namelijk een heerlijke ontbijt/lunch klaar en elke hap bracht me een stukje dichterbij zonneschijn. Volgens hem was het een typisch Canadees gerecht. Frenchtoast met jam en mascarpone. Ik zie je al denken, Mascarpone is kaas toch? Jawel, maar je bent het vast met me eens dat het totaal niet kazig smaakt. 

Na een douch viel er weer met me te praten en sleepte Dougie me mee naar het meest geweldige strand van de stad; 'Wreck Beach'. Wat ik toen nog niet wist was dat specifieke strand een busrit van minstens 40 minuten verwijderd was van downtown, waar wij ons op dat moment bevonden. Wat ik ook niet wist was dat het strand zich letterlijk op de campus bevind. 

Daar stond ik dus ineens midden op de campus waar ik het komende jaar zou gaan doorbrengen. Lichte kleuren, veel groen en een totempaal verwelkomde me. Eindelijk begon het tot me door te dringen dat ik daadwerkelijk in Vancouver was en dat dit de komende tijd mijn huis zou gaan worden. Ik mompelde dat ook een paar keer tegen Dougie: "Wow, I am in Vancouver". En hoewel ik het achteraf gezien misschien iets te vaak riep, bleef Dougie elke keer even enthousiast reageren. 'You are going to love it!', zei hij elke keer terwijl hij nog net niet op en neer sprong van blijheid. 

Voor we het strand op gingen moesten wij nog even zijn drone uitproberen. Dat kon niet vanaf het strand, omdat naakte mensen dat misschien als vervelend zouden ervaren. Naakte mensen? Ja naakt. 

Helaas waren de adelaars die Dougie me had willen laten zien met de drone niet meer aanwezig in de boom waar ze de vorige keer zagen en besloten we toch maar naar beneden te gaan. 

Om op het strand te komen moet je door een geweldig stukje bos lopen. Een dichte begroeiing met grote bomen die vast en zeker een veel en veel langer leven achter zich hebben dan jij en ik. Deze tocht door het bos is overigens geweldig als je naar het strand toe moet, maar iets minder geweldig als je weer naar huis gaat. Het is namelijk wel echt een workout om de klim weer omhoog te maken. Gelukkig heeft de trekking door Schotland mijn beenspieren iets versterkt. Spieren die ik overigens voor Schotland erg verwaarloosd had, als je de dansjes op festivals niet mee telt. 

Ik zal mijn best doen op Wreck Beach te beschrijven, maar eerlijk gezegd moet je er gewoon een keer heen gaan om de sfeer te proeven. Meer dan de helft loopt er naakt rond, er liggen boomstammen verspreid over het strandje waar mensen op zitten in groepjes en muziek maken of kletsen. Het is niet gek om bij een groep te gaan zitten en gezellig mee te kletsen.  Er zijn kraampjes waar kokosnoten worden verkocht, massages worden gegeven en enorme Aziatisch-ogende doeken worden verkocht. Toen ik er vrijdag opnieuw was, stond er een naakte man op een boomstam met vlaggen te zwaaien. Nadat hij er nog geen 10 minuten stond, begon een naakte vrouw voor hem ook met een sjaal te zwaaien en werd het een gemeenschappelijke dans. Althans na verloop van tijd was er van de dans niets meer te bekennen en huppelde ze vrolijk langs het water, nog steeds zwaaiend met de vlaggen/sjaal. Anderen staan met hoela-hoeps te dansen, maar een groot gedeelte zich ook gewoon rustig met een drankje in de hand naar de oceaan te kijken, downtown Vancouver en de bergen van Noord-Vancouver die rechts vanaf het strand te zien zijn. 

Dougie en ik besloten al snel dat het warm genoeg was voor het water. Ik nog een beetje preuts (!?), besloot mijn bikini aan te houden bij de duik in het koude water. Niet veel later kwam Josh ons ook vergezellen en die stond er op dat ik naakt met hem ging zwemmen, dus toen heb ik me overgegeven. Ik moet zeggen dat het heerlijk is. Even later vertrok Dougie en reed ik met Josh mee naar huis om mijn spullen bij Dougie op te halen en me te settelen in het huis van Josh voor de komende dagen.

Josh woont downtown. Downtown is een schiereiland omringd door water met hoge gebouwen en best wel Amerikaans. Tussen Downtown en de campus van de universiteit bevind zich Kitsilano ('Kits') een wijk vol studenten en open-minded mensen. Hoewel deze wijk bijna niet betaalbaar is voor studenten overigens. 

De rest van de week bestond uit het bijwonen van een yogales van Josh, het bezoeken van strandjes, het aanmaken van een bankaccount, mijn CV updaten, een studentenpas aanvragen en nog meer van dit soort dingen waarmee ik je niet zal vervelen, maar vooral het bezoeken van heel veel huizen. Ik kwam er echter al snel achter dat ik eigenlijk niet zo goed wist waar ik naar opzoek was. Ik wil een huis met een woonkamer en leuke mensen, niet al te dicht bij de campus. Met mijn study-permit mag ik namelijk alleen op de campus werken en ik wil ook graag andere kanten van de stad ontdekken. In het begin was het heerlijk om huizen te bezoeken. Door met de bus enorme afstanden af te leggen (het is hier normaal om 45 te moeten reizen met de bus om überhaupt ergens te komen), heb ik veel gezien van de stad en stad ook beter leren kennen. Na verloop van tijd begon ik er echter gek van te worden. 

Na drie nachten werd ik min of meer het huis van Josh uitgegooid, maar mocht ik het grootste gedeelte van mijn spullen laten liggen. Mijn volgende bestemming was het huis van Cameron. Cameron en Josh heb ik overigens allebei vorig jaar ontmoet in Shanghai. Cameron woont iets, lees veel, minder centraal dan Josh en het was dus een opgaven om daar te komen. Ik vond Cam in een schattig huisje in zuid Vancouver en hij had een kamer voor me gereed gemaakt met een heerlijk bed. Eindelijk weer een bed, want bij Josh sliep ik op een luchtbed. Overigens was ik al zo gewend aan luchtbedden deze vakantie dat ik daar op sliep als een roos (Schotland, Lowlands), dus ik heb helemaal niets te klagen en ben eigenlijk vooral heel blij met deze lieve schatjes. 

De eerste ochtend dat ik wakker werd in dit heerlijke bed, besloot ik meteen een ochtendwandeling te maken naar de supermarkt (20 minuten). Er was een pad dat half door het bosliep naar de supermarkt toe en langs het pad groeiden zoveel bramen dat ik amper nog trek had toen ik bij de supermarkt aankwam. Met paarse handen wees ik toch maar een brood aan bij de balie, toen een wat ongeduldige vrouw vroeg wat ik nou wilde hebben. Bramen worden hier gezien als onkruid omdat ze overal groeien, maar letterlijk overal. 

Ondertussen begon ik steeds gekker te worden van het bezoeken van huizen. Zeker nadat het me de tweede keer overkwam dat ik bij een viewing aankwam en de kamer al vergeven was. Fijn. Daar heb ik dus 45 minuten voor gereisd. De huizenmarkt is hier dus verschrikkelijk. Daarom ben ik gister bij een vriend van een vriend van Josh ingetrokken die onlangs verhuisd is. Het huis staat nog vol met troep en de lokatie is niet ideaal, maar de kamer is heerlijk en ik kan hier voorlopig blijven terwijl ik opzoek ben naar iets anders. Bovendien is Dávid, de vriend van de vriend van.., fantastisch. Tijdens onze eerste ontmoeting moest hij gelijk vertellen dat hij een Jewish Queer is, hij meer boeken heeft dan kleren en dat het territorium van Vancouver eigenlijk nog steeds een bezit is van de indianen en nooit is vrijgegeven. Het klikte gelijk. Madeleine, het meisje waarvan ik de kamer onderhuur, heb ik ook ontmoet toen ik de kamer ging bekijken later deze week. Zij is inmiddels vertrokken naar Californië. Tijdens onze eerste ontmoeting bleek dat zij ook naar Schotland ging, want door het kijken van Outlander had ze besloten dat ze daar echt heen moest. Toen ik vertelde dat ik ook gek ben van Outlander, denk ik dat je ons het beste kan beschrijven als van die veel te hyperactieve Amerikaanse tieners, alleen dan iets minder histirisch (misschien). 

Die zelfde avond heb ik met Dávid op het balkon gezeten en zijn vrienden en kreeg ik meteen een glazen pijp met wiet in mijn mond geduwd. Ik denk dat wiet hier eerder legaat te noemen is dan in Nederland. Het is alleen niet verkrijgbaar in coffeeshops, maar in speciale winkeltjes waar het met koeienletters wordt gepromoot: 'medical cannabis'.  

Gister ben ik bij Dávid ingetrokken en jet huis ligt nu vooral vol met boeken en er staan nog wat meubels buiten. Dávid zelf heb ik nog niet veel gezien en hij ligt vooral veel te slapen op de bank die wel al binnen staat.

Via Facebook heb ik Hilal ontmoet, een Turkse dame die hier een master gaat volgen. Zij woont momenteel midden in Kits in een Airbnb bij een hippie-achtige man. Een geweldig huis met een dakterras, waar we gister wijn hebben gedronken tot na middernacht, voordat ik mijn tocht naar mijn nieuwe kamer moest afleggen zonder de laatste bus te missen. We proberen samen een kamer te vinden, maar de huizenmarkt hier moet nog maar laten zien of dat gaat lukken. 

Vancouver is echt geweldig vanaf het eerste ogenblik voelde ik me hier thuis. Althans als je het vliegveld niet meetelt en de wachttijd daar niet meetelt, al zijn er misschien andere factoren die daar een rol speelde bij mijn ervaring. De mensen hier zijn heel open en vriendelijk; het is hier zo normaal om zomaar een praatje te maken met een vreemde. Als je de weg niet meer weet dan zoek je naar de bergen, want deze zijn altijd in het Noorden te zien. Het is heerlijk om hier rond te dwalen en het weer is heerlijk. Al blijft iedereen me maar waarschuwen voor de regen die na September zeker gaat komen. Nu geniet ik nog heerlijk van de zomer tot mijn lessen dinsdag beginnen. 

Liefs,

Eva